Ang mahal ng TAKURE!

Napagod ako sa kakalakad kanina sa mga bangketa... Pambihira, sa mall din pala ako makakabili ng takure. Whistling kettle kasi ang "wish" na inilagay ng nabunot ko sa exchange gift namin. Eh P200 lang ang pinag-usapang halaga ng aming exchange gift, wala akong mahanap na takure na sumisipol sa halagang P200. Ang mamahal ng may "sipol"... Hindi naman ako martir para bilhin ang worth P500 na whistling kettle, so yung walang sipol na lang ang nabili ko worth P259. Hindi na yata uso ang martir ngayon, and besides abonado na ako ng singkwenta'y nuebe pesos sa takureng iyan, idagdag pa yung presyo nung gift wrapper. Hehehe...

* * *

Ok na sana ang araw ko ngayon, pero bandang hapon eh may sumira na naman ng mood ko. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Basta ang nararamdaman ko ngayon, parang iniisahan na ako. Sobra na nga siguro ang pagiging considerate ko sa mga subordinates ko. Nagiging masyadong maluwag na nga siguro ako sa kanila kaya pati respeto ay nakakalimutan na nila. Maswerte siya at busy ako kanina at itinuon ko na lang sa trabaho ang aking atensyon kaysa uminit ng todo-todo ang ulo ko. I know I should do something about it, but honestly, I really don't know how. I admit, mahina ako sa pag-hahandle ng tao, and madali kong kalimutan ang mga violations na ginagawa nila. And that is because ayokong tuluyang masira ang aming working relationship. Kausapin sila? Siguro nga, yun ang solusyon. Pero umiiral na naman kasi ang pagka-idealistic ko at hindi mawala-wala ang paniniwala ko sa "self-evaluation" and "reverse psychology". That is, hindi natin kailangang pagsabihan pa para malaman ang tama at mali; ...na kapag ang mga taong nasa paligid natin ay naaapektuhan sa mga maling kilos at ugali natin, tayo na mismo ang dapat magkusang ayusin ang anumang mali sa atin; ...na alam natin sa ating mga konsensya na nag-violate tayo o nag-agrabyado ng kapwa natin so maiintindihan na dapat natin kung bakit may sama ng loob sa atin ang mga taong iyon... kaya responsibilidad dapat natin na baguhin ang mga kakulangan natin at gumawa ng paraan para manumbalik ang tiwala at kumpyansa nila sa atin.

Ayoko ng ganitong pakiramdam... hindi ko alam kung paano ako makikisalamuha sa taong alam kong may ginagawang pagsuway sa akin. Tomorrow, baka wala na naman ako sa mood. Pero siguro, pipilitin kong hindi na iyon ang ipapakita kong epekto ng kanilang pagiging pasaway sa akin. Magiging mapag-utos na lang muna ako at mag-iisip ako ng mga bagay na dapat nilang gawin nang mabawas-bawasan ang mga petiks nila. Kumbaga, hard time na ito. Demanding deadline ang maririnig nila bukas at sa mga susunod na mga araw. I just realized na tama ang boss ko kanina nung sinambit nya sa akin ang... "may subordinates ka, ipagawa mo na sa kanila iyan..."

Pasensyahan na lang.

Oh Christmas!

Just few days before Christmas, parang di ko pa rin maramdaman na magpa-Pasko na. Dahil siguro hindi pa binibigay ang Christmas Bonus namin... Hehehe... But kidding aside, parang di pa rin talaga naka-kondisyon ang aking utak na malapit na nga ang Pasko.

Siguro dahil sa unang linggo ng Disyembre ay ang dami kong pinagkaabalahan, partikular sa aking trabaho. Siyempre, hindi pwedeng hindi sundin ang mga pinag-uutos ni boss, kahit inis ako sa kanya ngayon, kailangan pa rin nya ang respeto buhat sa akin.

Idagdag pa ang tatlong araw na leave ng aking sub-leader, kailangan pa rin kasi naming magawa ang mga araw-araw na tasks namin, bukod pa sa mga biglaang utos o mga pinapagawa ni boss. Ilang araw na rin akong hindi nakakapag-break sa tanghali, morning break na lang muna ang eksena ko ngayon.

Gayunpaman, hindi naman masama ang loob ko sa mga nangyayari, bagkus nararamdaman ko na "I am not worthless" pala everytime na siksik ang schedule ko sa maghapon na trabaho. Though I am not asking for a recognition nor appreciation to my accomplishments, the fact that I contributed a little help for other co-employees, that's more than enough for me.

* * *

Despite na busy ako this past few days, nakuha ko pa ring sumama sa ibang katrabaho ko na pumunta sa Boom na Boom sa tabi ng SM Clark. Enjoy naman ako sa Octopus. Hehehe... yung isang kasama namin, hindi yata kinaya at nagsuka habang iniyuyug-yog kami ng Octopus. Hahaha... Naging ok naman siya pagkatapos nun.

* * *

Next week na ang Department Christmas Party namin, at next week ko na rin malalaman kung sino ang nakabunot sa akin sa aming P200-worth Exchange gift... Cheap ba kami? Ganun talaga kami... hahaha. Yung nabunot ko, inilagay nya dun sa wish list nya... "Whistling Kettle". Hehehe... Hindi pa ako nakakabili as of the moment.

* * *

Ang company Christmas Party naman namin ay sa December 28 pa... post-Christmas Party ang drama namin... Eto, nagmi-mix ako ng mga dance songs na sasayawin ng aming mga pambato. May inter-department competition kasi. At dahil first time kong dumalo sa Christmas Party ng kumpanyang ito, ayon sa kwento ng iba, talagang kina-career daw talaga ang labanang ito. Well, wag na nila akong asahan dyan, dahil hindi ako marunong sumayaw. Anything I can help, wag lang sumayaw! I'm a shy dancer, you know. Hahahaha....

Eksena

Sabi nga ng ilan, ang ating nararamdaman, mapa-lungkot, saya o inis, ay nasa ating isipan lamang. Kumbaga, kung gusto mong maging masaya ngayon, kontrolin lang ang isipan at mag-isip ng mga masasayang pangyayari... and voila... masaya ka na! On the other hand, kung senti naman ang gusto mong maging eksena sa mga oras na ito, you can do it.. mag-isip lang ng mga bagay na ikinalulungkot mo.

Tama nga siguro. Nasa tao lang yan kung anong gugustuhin mong mood.

Speaking of "mood"... "wala sa mood" ang tangi daw maipupuna ng sub-leader ko sa akin. Totoo nga naman iyon. I am not a morning person and I admit that people around me during morning hours seem to having difficulty in talking or dealing with me. Minsan, wala talaga ako sa mood lalo na sa umaga. Ewan, baka mali nga ang eksena kong iyon. Humingi naman ako ng pasensya sa sub-leader ko nung magkausap kami one-on-one tungkol sa mga di pagkakaunawaan namin-- ng aming grupo.

Minsan daw kasi, naiilang silang lapitan ako dahil hindi ako makausap ng matino, as in nang-iisnab daw ako. Again, I admit that. Sabi ko na lang sa kanya, basta I will try to change that "bad side" of me. And I was very sincere when I uttered those words to him.

Ang sa akin naman, sinabi ko sa kanya na ang pinaka-ayaw ko talaga eh yung hindi nila pagpapaalam minsan kung a-absent sila. It may be "mababaw" pero para sa akin kasi eh indication yun na hindi na ako nabibigyan ng konting respeto as their leader. Not that I am too harsh about their absentism, but for me, as long as their absence has valid reason and they informed me prior to that, it's ok for me, really. Ayaw ko lang kasing nate-tengga yung mga activities namin.

Eventually, nagkaayos naman kami and I am happy for that. Feeling ko ngayon, mas lalo naming nakilala ang isa't-isa, and I think it's an advantage para lalo naming mapagbuti ang aming working relationship.

* * *

The week that was. Matapos ang paglindol, ginulantang naman tayo ng balita tungkol sa "Manila Peninsula Siege". Thursday ng tanghali eh nag-email sa akin yung college friend ko na nagtatrabaho sa katapat na building ng Manila Pen, ayun breaking news ang eksena nya. Hehehe. With matching pictures pa na kinuhanan nya. That time, kalmado pa ang sitwasyon, pero pinapalabas na raw sila ng kanilang opisina at pinapauwi na. So, di nya na naibalita sa amin yung eksenang may tear gas. Hehehe.

Paglabas ko ng opisina, in-invite ako ng mga officemate ko sa kanilang boarding house, birthday kasi nung isa. Hayun, nag-dinner kami sa kanila habang pinapanood ang balita tungkol sa eksenang iyan ni Trillanes. Then may breaking news na may curfew na ipatutupad sa gabing iyon. Buti nalang at maaga akong umuwi. Hehehe...

* * *

Kahapon, nanood kami ng sine sa SM Clark, pinanood namin yung Enchanted. Hehehe.. Yun kasi ang gusto ng mga kasama ko... ayoko naman silang kontrahin. No regrets naman, feel-good ang movie, para maiba naman. Ang dami tao kahapon sa SM, dahil may event. Unveiling of Giant Santa Claus ang eksena. Umeksena rin ang gobernador ng Pampanga na si Father Ed Panlilio, hayun siya yata ang nagpasinaya sa event na iyon. Nung nakita ko si Santa Claus, nasambit ko kina Elmer and Berns na parang "idolatry" ang nangyayari. Tila may eksenang sinsamba na ang malaking imahe ni Santa. Hehehe... Sabi naman ni Elmer, nawawala daw ang essence ng Paskong Pinoy, napaka-western daw ng event. Hehehe... Wala lang, gusto lang naming kumontra at umeksena. Hehehe...

* * *

Ito ngayon ang ayaw na ayaw kong eksena... ang magka-sipon! Pambihira, tinamaan din ako. Sobra kasing lamig ngayon eh...