Japan Invasion [Part 3: Asakusa]

From Narita Airport sumakay kami ng tren papunta kung saan... Hindi kasi namin alam kung saan kami dadalhin ng boss naming Hapon. Hayun, bumaba kami sa Ueno station at una kong nasilayan ng husto ang Tokyo. Wow! Ang ayos tignan ng mga buildings, ang daan ay organize, at ang hangin walang usok considering nasa syudad kami. Sumakay kami ng Taxi na may radar. Hehehe. Lahat ng Taxi nila high-tech na, pati mga driver ang ayos ng uniporme.

Bumaba kami ng Asakusa. Ang daming tao. Nung una, hindi ko alam kung ano bang klaseng lugar iyon. Pero sa entrance palang, kinuhanan na kami ng litrato ni boss. Sa dami ng tao, hindi makakuha ng tyempo si boss. "Sumimasen! (Excuse me!)", pasigaw na sambit ni boss nung may humarang na matanda sa harapan namin habang kukunan sana nya kami. Hahaha. Hanggang sa kalye ba naman boss pa rin kung umasta si Sir. Hehehe...

Kuha ni Lolo ito. Hehehe

Then pumasok kami sa loob, marami talagang tao.


Eto ang ilan pa sa mga litrato namin sa Asakusa:

Dahil kalalapag lang, eto kami ngayon... kinakaladkad ang mga bagahe. Hehehe.. Kapagod ito!

Araw ng Linggo kaya siguro maraming tao... Sa likod namin ang Buddha Temple.

Sabi ni Lolo, magtapon daw kami ng barya then make a wish... Kakaiba ito. Ibang-iba sa mga napapanood ko sa TV. Hahaha

Sige, bago lumabas ng templo... magbigay pugay sa photographer. Hahaha

Fortune Teller daw ito... Hmmm... Good Fortune ang nabunot ko...



Oy Sir Ronnel, ulo mo ba ang parte ng katawan na kailangan daw i-cleanse? Hehehe

Japan Invasion [Part 2: Narita Airport]

Our plane (Japan Airlines) touched down onto to the land of the rising sun at exactly 2:26 PM (Japan Time). Isang oras advance sa Japan kumpara sa oras dito sa Pinas. Ang ganda ng runway ng Narita, na-excite talaga ako. Hehehe.. Tingin ako ng tingin sa bintana... Japan na ba talaga ito? In fairness, yung terrain, mga halaman... parang sa Pilipinas din. Pero kasi summer season ngayon sa Japan, so I wouldn't expect na makakakita ako ng cherry blossoms...

Narita Airpot Runway

At ang Narita Airport, ang ayos grabeh... kumbaga nagmukhang hampas-lupa yung NAIA natin. Hehehe... pero totoo talaga... ang gulo ng airport natin, parang bus terminal lang. Hehehehe.

Narita Airpot (Inside)

Then nag-linya kami sa mga foreigner section.. syempre foreigner kaming maituturing doon. Hehehe. Halo-halo kami sa pila, may Chinese, Vietnamese, Americans, Thai, Jamaican.. kung magtataka kayo kung bakit ko alam ang mga nationalities nila.. well, hula ko lang naman yun. Hahahaha...

Ang haba ng pila namin, pero in fairness, ang bilis ng proseso kasi may mga organizer talaga, mababait pa sila... sa NAIA ba ganun?

Then they took us pictures individually, then electronic finger prints... hi-tech! Hehehehe...

After that, kinuha na namin yung mga bagahe namin... mabilis din in fairness.

At dito nagsimula ang lakaran namin...

Sumakay kami ng tren papuntang Asakusa.. actually, hindi namin alam kung saan kami dadalhin ng boss naming Hapon. Akala namin, diretso kami sa Fukushima. Kung ikukumpara ang layo ng Fukushima sa Tokyo, siguro parang Manila to La Union or Baguio yun... parang nakakapagod naman...

Pero hindi pala kami doon mapapagod. Bumaba kami ng Ueno station.. nag-taxi papunta sa Asakusa... ang ganda ng Taxi... may radar! Parang naka-GPS (glolbal positioning system) pa yata. Hi-tech! Nalito lang ako ng konti kasi right-hand driving sila. Pati yung daan baligtad.. imagine kung yung isang lane natin eh pa-Norte, yung sa kanila pa-Timog. Nakakalito! Hehehe...
(itutuloy...)

Japan Invasion [Part1: In fairness]

Ok.. it's time for me to tell my experiences during our short trip in Japan. Umpisahan natin last Sunday, July 6. In fairness, on time ang flight namin sa Japan Airlines Flight #746 at 9:25 AM. Pero bago yan, konting comment muna sa ating NAIA.. well pagpasok pa lang namin ng NAIA maingate, hayun ang haba na ng pila. Ihing-ihing pa man din ako sa mga oras na yon. Pero kailangan kong tiisin yun dahil malapit na kami sa security check (x-ray scanner) ng mga baggage namin. Pansin ko lang, mukhang mga kontrabida ang mga ibang nagtatrabaho sa NAIA... granting na ginagawa lang nila trabaho nila, pero basta, nakakaasar yung mga ibang empleyado dun. Then pagkatapos naming i-surrender ang mga baggage namin na hindi for hand-carried eh nagbayad na kami ng terminal fee... worth P750 each... just asking para saan kaya yon? Basta si lolo (Japanese EVP namin) ang nagbayad para sa amin. Here comes hubaran ng medyas, sapatos, belt... etc. Pambihira, medyo maluwang ang pantalon ko kaya mega-hawak ako sa pantalon ko para hindi ako ma-burlesk. Hahaha...

Thank God wala nang masyadong tanungan pang nangyari... wala naman kasi akong criminal records.

Then dahil maaga pa, pinakain muna kami ni lolo sa isang cafe. Ang mahal in fairness. As usual, si lolo naman ang nagbayad.

Then we bought some pasalubong para sa mga Hapon na empleyado ng mother company namin dun. Hayun, mga pastilyas, dried mango, and something like that ang mga pinamili namin sa kanila. Then proceed na kami sa Departure Area, isa na namang checking of passport at boarding pass ang nangyari... pero pansin ko lang, mga Pilipino lang ang chine-check... hmmmm... unfair si kuya! Mukha ba kaming mga suicide bombers???

Gate 14 kami... ang dami nang naghihintay, may bata, matanda, foreigner at mga feeling foreigner.. hehehe. In fairness, wala akong namataang grupo ng mga Japayuki. Hehehe.. Mahigpit na yata sa Japan with regards to foreign entertainer. 

Isang oras din kaming tumunganga dun at naghintay. Buti pa yung Gate 13 heading for Hongkong, umalis na... na-excite tuloy ako. Hehehe... So binasa ko na lang yung mga last minute text messages from some relatives and friends na nagpapaalam. Hehehe.. As if naman years ang stay ko sa Japan. Hahaha. (itutuloy...)